ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Σίγουρα ολα ξεκινούν με την γέννηση στις 21-ΝΟΕ-1947 , πρέπει να ήταν μια ξεχωριστή ημέρα για
τους γονείς Χ. & Δ . η γέννηση του αρσενικού δεύτερου γιου τους Κ. στην Ηλιούπολη Καΐρου της
Αιγύπτου , επίσης είναι και τα Εισόδια της Θεοτόκου μίας μεγάλης εορτής της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης και θα έπρεπε το νεογέννητο να το ονόμαζαν στο όνομα της Παναγίας ( Μάριο ή Παναγιώτη ) , όμως ο νονός ήταν Κυριάκος και ήθελε να δοθεί το όνομά του , αυτό έμελλε να γίνει στη γέννηση του εγγονού τους στις 31-ΑΥΓ-1975 αφού υπήρχε τάμα απο την οικογένεια του Κ & της Α λόγω της εορτής της τίμιας ζώνης της Παναγίας αλλά και της προβληματικής γέννησης του πρωτότοκου γιου τους που το ονόμασαν Μάριο.
Απο το 1947 μέχρι το 1957 είναι η περίοδος των δέκα χρόνων όπου ο Κ έζησε στην Αίγυπτο, η θύμηση τριγυρίζει στην δασκάλα κα Μαρία στην Ηλιούπολη (ιδιωτικό σχολείο για παιδιά πριν την εισαγωγή τους στο Δημοτικό της Ελληνικής κοινότητας ) για τα πρώτα γράμματα που όταν αυτή
νευρίαζε συνήθως έλεγε ανάθεμα την ώρα που έγινα δασκάλα και όταν κάποιο παιδάκι έλεγε λέξεις
άπρεπες ή βλαστήμιες με την προτροπή της όλοι οι άλλοι μαθητές της ,εξανάγκαζαν τον βλάσφημο
σε τρίψιμο της γλώσσας του με πιπέρι και ας τολμούσε ξανά να βλασφημήσει στην τάξη.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Κ ρωτούσε τον πατέρα του καλά η δασκάλα μας δεν γνωρίζει πόσα
κάνουν 2 + 2 και ερωτά την τάξη ? Άλλη θύμηση είναι τα παιγνίδια στην αυλή του Δημοτικού του
Μελαχροίνιου σχολείου στην Ηλιούπολη Καΐρου , στην Αγέλη των Λυκοπούλλων στο Προσκοπείο
της Σχολής με τον αρχηγό μας Μίλτο Παπαδόπουλο και το Κτίριο του ορφανοτροφείου του
Σπετσαροπούλιου που χώριζε με φράκτη από το Δημοτικό .
Αλλη θύμιση είναι η κατασκήνωση των λυκοπούλλων στο Χελουαν σε Μοναστήρι που υπήρχε μεγάλη δεξαμενή και η κολύμβηση με την βοήθεια σχοινιών και παρακολούθηση απο τους προσκόπους και υπευθύνους για την αποφυγή ατυχήματος.
Στο χωριό του πατέρα Χ η ζωή γύρω απο το 1957 είναι πολύ διαφορετική απο την Ηλιούπολη Καΐρου .Κάθε οικογένεια είναι σχεδόν αυτοσυντήρητη , εχει τα δικά της κατοικίδια ζώα και παράγει
στά χωράφια της τα προς το ζην και τα σπίτια δεν διαθέτουν μπάνιο και η τουαλέτα είναι έξω από την κατοικία .
Σίγουρα ολα ξεκινούν με την γέννηση στις 21-ΝΟΕ-1947 , πρέπει να ήταν μια ξεχωριστή ημέρα για
τους γονείς Χ. & Δ . η γέννηση του αρσενικού δεύτερου γιου τους Κ. στην Ηλιούπολη Καΐρου της
Αιγύπτου , επίσης είναι και τα Εισόδια της Θεοτόκου μίας μεγάλης εορτής της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης και θα έπρεπε το νεογέννητο να το ονόμαζαν στο όνομα της Παναγίας ( Μάριο ή Παναγιώτη ) , όμως ο νονός ήταν Κυριάκος και ήθελε να δοθεί το όνομά του , αυτό έμελλε να γίνει στη γέννηση του εγγονού τους στις 31-ΑΥΓ-1975 αφού υπήρχε τάμα απο την οικογένεια του Κ & της Α λόγω της εορτής της τίμιας ζώνης της Παναγίας αλλά και της προβληματικής γέννησης του πρωτότοκου γιου τους που το ονόμασαν Μάριο.
Απο το 1947 μέχρι το 1957 είναι η περίοδος των δέκα χρόνων όπου ο Κ έζησε στην Αίγυπτο, η θύμηση τριγυρίζει στην δασκάλα κα Μαρία στην Ηλιούπολη (ιδιωτικό σχολείο για παιδιά πριν την εισαγωγή τους στο Δημοτικό της Ελληνικής κοινότητας ) για τα πρώτα γράμματα που όταν αυτή
νευρίαζε συνήθως έλεγε ανάθεμα την ώρα που έγινα δασκάλα και όταν κάποιο παιδάκι έλεγε λέξεις
άπρεπες ή βλαστήμιες με την προτροπή της όλοι οι άλλοι μαθητές της ,εξανάγκαζαν τον βλάσφημο
σε τρίψιμο της γλώσσας του με πιπέρι και ας τολμούσε ξανά να βλασφημήσει στην τάξη.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Κ ρωτούσε τον πατέρα του καλά η δασκάλα μας δεν γνωρίζει πόσα
κάνουν 2 + 2 και ερωτά την τάξη ? Άλλη θύμηση είναι τα παιγνίδια στην αυλή του Δημοτικού του
Μελαχροίνιου σχολείου στην Ηλιούπολη Καΐρου , στην Αγέλη των Λυκοπούλλων στο Προσκοπείο
της Σχολής με τον αρχηγό μας Μίλτο Παπαδόπουλο και το Κτίριο του ορφανοτροφείου του
Σπετσαροπούλιου που χώριζε με φράκτη από το Δημοτικό .
Αλλη θύμιση είναι η κατασκήνωση των λυκοπούλλων στο Χελουαν σε Μοναστήρι που υπήρχε μεγάλη δεξαμενή και η κολύμβηση με την βοήθεια σχοινιών και παρακολούθηση απο τους προσκόπους και υπευθύνους για την αποφυγή ατυχήματος.
Στο χωριό του πατέρα Χ η ζωή γύρω απο το 1957 είναι πολύ διαφορετική απο την Ηλιούπολη Καΐρου .Κάθε οικογένεια είναι σχεδόν αυτοσυντήρητη , εχει τα δικά της κατοικίδια ζώα και παράγει
στά χωράφια της τα προς το ζην και τα σπίτια δεν διαθέτουν μπάνιο και η τουαλέτα είναι έξω από την κατοικία .
